நம் முதல் சந்திப்பு

அய்யோ! தொலைந்தேனே.
என் வாழ்வைத் தேடுகையில் - உன்னிடம்
நிழலில் கண்ட உன்னை
நிஜத்தில் பார்க்க ஆசை.
விரைந்து வந்த என்னை
சிறு புன்னகையிலாலே கொன்றாய்.
நான்கு அடி நடந்திருப்போம்
முதல் கேள்வியில் தடுக்கிவிட்டாய்.
"சம்மதமா?" என்றாய்.
தேன் இனிக்குமா என்பதுபோல்.
இருவரும் ஆய்வதற்கு ஒரு மணி நேரம்,
முடிவெடுத்ததோ அதன்முதல் ஒரு நிமிடம்.
எதுவும் அறியாமல் நான் நிற்க,
முழுவதும் அறிந்திருந்தாய் என்னை பற்றி.
பெற்றோர்கள் அனைவரும் தவித்திருக்க
மறந்துவிட்டோம் அவர்களையும் காலத்தையும்.
தொலைபேசியும் அழுத்துப் போனது
நம்மை பல முறை அழைத்து.
மெல்லப்பேசி மெதுவாய் நடந்து
திரும்பிச்சென்றால் - பிடித்திருக்கிறதா என்றார்கள்.
புன்னகையுடன் நீ தலையசைக்க
சம்மதம் உரைத்தோம் புதுவாழ்வுணோக்கி.
ஆஹா! கண்டெடுத்தேன்.
என் தொலைந்த உயிரினை - உன்னிடம்!